Jeff Bezos mówi, że biurokracja, jaką znamy, nie będzie istnieć za 5 lat W fascynującej rozmowie Jeff Bezos rozmawia z Francisem Suarezem, burmistrzem Miami, i całkowicie obala ideę tradycyjnej biurokracji, przedstawiając odważną i zaskakująco prostą wizję AI. 🤖 Wizja: pozwolenia budowlane w kilka sekund Bezos przedstawia, jak AI może przekształcić cały proces uzyskiwania pozwoleń: •Dziś: Uzyskanie pozwolenia budowlanego zajmuje miesiące, mimo że odpowiedź prawie zawsze brzmi „tak”. Ludzie po prostu muszą czekać. •Jutro: AI czyta plany, zna wszystkie przepisy i wydaje decyzję w około 10 sekund. •Inteligentna informacja zwrotna: Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, AI natychmiast wymienia dokładne zmiany potrzebne, aby przekształcić to w „tak”. 💰 Dlaczego czas to naprawdę pieniądz Z perspektywy przedsiębiorcy koszt opóźnienia jest absurdalny: •Duże projekty budowlane w Miami to inwestycje warte miliardy dolarów. •Koszty odsetek i utrzymania mogą wynosić od 200 000 do 400 000 dolarów dziennie. •Każdy dzień, w którym wniosek leży na biurku, dosłownie spala pieniądze i cierpliwość. 🤝 Umowa, która się nie wydarzyła •Suarez natychmiast nazywa to „pomysłem wartym 100 miliardów dolarów” i żartobliwie próbuje zrekrutować Bezosa do wspólnego zbudowania tego. •Bezos się śmieje i odmawia. Mówi, że jest zbyt zajęty i widzi w tym ogromną szansę dla startupów, aby rozwiązać problem dla miast na całym świecie. Wniosek jest trudny do zignorowania: To nie chodzi o szybsze załatwianie spraw. Chodzi o usunięcie tarć z samego społeczeństwa. Gdy AI zajmie się decyzjami, które są już oparte na zasadach, biurokracja przestaje być wąskim gardłem. Moje zdanie: systemy, które istnieją tylko dlatego, że „tak zawsze robiono”, żyją na pożyczonym czasie. Pięć lat może być nawet zbyt łaskawym oszacowaniem.

To jest szalone. 🤯 GPT-5.2 Pro właśnie rozwiązał swoje trzecie zadanie Erdősa w ciągu kilku dni. Nie testy, ale prawdziwa otwarta matematyka, zaakceptowana przez Terence'a Tao. OpenAI absolutnie zaskoczyło. To pierwszy naprawdę AI na poziomie doktoranckim, które widzieliśmy, robiące oryginalną naukę, której ludzie nie rozwiązali. Przekroczyliśmy tutaj poważny próg.

Praca zdalna ujawniła, jak wiele z "pracy" to teatr. Praca zdalna nie zabiła produktywności. Zabiła performatywną zajętość. Biuro to nie tylko miejsce, w którym odbywa się praca. To scena, na której praca jest wykonywana. Kiedy wszyscy są w tym samym budynku, można pomylić widoczność z wartością. Można nagradzać osobę, która wygląda na zajętą, pewnie mówi na spotkaniach, natychmiast odpowiada, zostaje późno i jest zawsze "dostępna". Żadne z tego nie gwarantuje wyników. Gwarantuje tylko publiczność. Praca zdalna odebrała publiczność. Nagle wyniki stały się ważniejsze niż postawa. Praca stała się trudniejsza do udawania, ponieważ nikt nie mógł zobaczyć, jak "próbujesz". I dlatego tak wielu menedżerów wpadło w panikę. Nie dlatego, że zespoły przestały dostarczać wyniki, ale dlatego, że ich główne narzędzie zniknęło: nadzór przebrany za kulturę. Zaskakująca ilość życia biurowego to rytuał. Spotkania statusowe, które mogłyby być e-mailem. Slajdy stworzone, aby uzasadnić slajdy. Projekty stworzone, aby tworzyć projekty. Ludzie uwięzieni w pętli koordynacji dotyczącej koordynacji. To wydaje się produktywnością, ponieważ wypełnia kalendarz. Ale to głównie zarządzanie udowadniające, że zasługuje na istnienie. Kiedy rytuały znikają, odkrywasz, czym tak naprawdę jest praca: skoncentrowanym czasem, jasnymi priorytetami i wystarczającą autonomią, aby robić to, co trzeba, bez ciągłych przerwań. A oto niewygodna puenta: niektóre role okazały się czystym teatrem. Jeśli twoja praca zależy od bycia fizycznie widocznym, aby czuć się realnie, może ta praca nie była realna. Praca zdalna nie zniszczyła pracy. Ujawniła ją. Więc prawdziwa debata nie dotyczy "pracy zdalnej vs biura". Chodzi o to: czy chcemy systemów, które nagradzają wyniki, czy systemów, które nagradzają posłuszeństwo i widoczność. Ponieważ zmuszanie ludzi do powrotu do biura, aby "naprawić kulturę", często oznacza po prostu przywrócenie sceny.