Ben emlakçıyım. Şu anda piyasa çok zor. Genç bir çiftim vardı, ilk kez alıcılar. Hamile, tatlı, peşinatı zar zor topladı. Küçük bir bungalova aşık oldular. Mükemmeldi. Ama sonra teklif savaşı başladı. Nakit teklifler. 20 bin dolar fazla istedim. Hiçbir şansları yoktu. Arabamda oturduk ve eşim ağlıyordu. "Bebek için asla bir yuva bulamayacağız." Yine de satıcıya teklifini sunmaya gittim. Satıcı yaşlı bir adam olan Arthur'du. Destekli yaşam alanına taşınıyordu. Teklifler tablosuna baktı. Yüksek sayıları gördü. Sonra müşterilerimin yazdığı "Aşk Mektubu"nu aldı—ki çoğu satıcı bunu görmezden gelir. Sonogramlarının bir fotoğrafı da dahil edildi. Arthur ona baktı. "Eşimle birlikte bu evi 1964'te satın aldık," dedi. "Burada üç çocuk yetiştirdik. Mutfaktaki kapı çerçevesine boylarını oydum." Yüksek nakit teklifleri bir kenara itti. "Bir yatırımcının bunu kiraya vermesini istemiyorum," dedi. "O kapı çerçevesinin kullanılmasını istiyorum." Müşterilerime sattı. İstenen fiyatın altında 10.000 dolara. Onlara söylediğimde bayıldılar. Arthur, taşındıklarında tezgaha bir not bıraktı: "Evin gürültüye ihtiyacı var. Sevgiyle doldur." Anonim

2011'de altı ay boyunca evsiz kaldım. Arabamda uyudum. Eskiden küçük bir kilisenin arkasına park ederdim çünkü ortam karanlık ve sessizdi. Kimsenin orada olduğumu bildiğini sanıyordum. Her sabah uyanır, yüzümü yıkamak için benzin istasyonuna gider ve işe giderdim (evet, işim vardı, sadece kira ödeyemezdim). Bir gece hava buz gibiydi. 10 derece. Arabam ısıtıcıyı çalıştırmaya başlamadı. O kadar titriyordum ki dişlerim ağrıyordu. Kilisenin arka kapısının açıldığını gördüm. Bir hademe çöpü boşaltmaya çıktı. Arabamı gördü. Ön koltukta kıvrılmış halde beni gördü. Polisi aramadı. Yanına gelip pencereye tıklamadı. Sadece kapıya geri yürüdü, kilidini açtı ve küçük bir taşla açtı. Sonra koridor ışığını açtı ve ayrıldı. On dakika bekledim. Sonra içeri koştum. Sıcaktı. Lobide bir kanepe vardı. Sıcak su olan bir banyo vardı. Kışın geri kalanında her gece orada uyudum. Her gece kaya oradaydı. Temizlikçiyle hiç tanışmadım. Ona hiç teşekkür etmedim. Şimdi tekrar ayağa kalktım. Bir evim var. Bir yatağım var. Ama her yıl ilk kar yağdığında, o kiliseye bir çek bağışlayıp bağışlıyorum. Not satırına "Isıtma faturası için" diye yazıyorum. Bazen komşunu sevmenin en yüksek sesli yolu hiç konuşmamaktır. Anonim

"Ben bir köpek kuaförüyüm. Müşteri her ay aynı "köpeği" getiriyor. Açıkça bir rakun. Kimse bunu kabul etmeyecek. İlk randevu Ocak ayında. Kadın "Pomeranian karışımı" bir bakım planladı. Bir rakun getirdim. Gerçek rakun. Bir köpek taşıyıcısında. Baktım. "Hanımefendi, bu" "Adı Biscuit. Sadece biraz kesme lütfen. Matleşir." Yöneticim tam orada duruyordu. Başını salladı. "Standart Pomeranian paketi mi?" "Evet lütfen." Bir rakunu temizledim. Şaşırtıcı derecede işbirlikçiydi. Muhtemelen alışkındır. 65 dolar aldı. 20 dolar bahşiş verdi. Biscuit aylık olarak geri dönüyor. Aynı rutin. Kimse bariz olanı dile getirmiyor. Diğer kuaförler onu yıkıyor. Tırnaklarını kes. Dişlerini fırçala. Önce/sonrası fotoğraflarımız sergileniyor. "Bisküvi - Pomeranian Karışımı." Görünür bir rakun. Siyah maske. Halka kuyruklu. Pati yerine eller. Dinlenme odamızdaki çöp kutusundan yiyor. Yeni çalışan geçen hafta başladı. Biscuit'in randevuyu gördüm. "Programda neden bir rakun var?" Herkes sessizleşti. Müdür, "Bu Biscuit. O bir Pomeranian karışımı." "Ama kelimenin tam anlamıyla öyle" "Değerli bir müşteri. Zamanında ödeyen. Bir sorunumuz var mı?" Yeni kız tartışmadı. Dün sağlık müfettişi geldi. Rutin kontrol. Biscuit'in bir patlama yaptığını gördüm. "O bir rakun mı?" Sahibi başını kaldırmadı. "Pomeranian karışımı." Müfettiş bir şey yazdı. Sol. Denetimi geçtik. Burada dört yıldır çalışıyorum. Bisküvi'yi 48 kez bakıma geçirdim. Nesnel olarak bir rakun. Ama kağıt üzerinde? Pomeranya karışımı. Ve herkes sadece..... bunu kabul ediyor. Bazen deli olup olmadığımı merak ediyorum. Hepimiz topluca halüsinasyon görüyor olsak. Ama sonra Biscuit ortaya çıkıyor. Garip küçük elleriyle bakım masasına tırmanıyor. Bana gevezelik ediyor. Ve onu yıkıyorum. Kürküne sert davran. Onu harika bir şekilde eve gönder. Çünkü görünüşe göre artık hayatım bu. Profesyonel rakun kuaförü. Köpek numarası yapıyordu. 65 dolar artı bahşiş için. Her ay. Sonsuza dek." Bu hikaye daha fazla kalbe ulaşsın.... Mary Nelson tarafından