Ik was zes maanden dakloos in 2011. Ik sliep in mijn auto. Ik parkeerde vaak achter een kleine kerk omdat het donker en stil was. Ik dacht dat niemand wist dat ik daar was. Elke ochtend werd ik wakker, reed naar een tankstation om mijn gezicht te wassen en ging naar mijn werk (ja, ik had een baan, kon alleen de huur niet betalen). Op een nacht was het ijskoud. 10 graden. Mijn auto startte niet om de verwarming aan te zetten. Ik trilde zo hard dat mijn tanden pijn deden. Ik zag de achterdeur van de kerk open gaan. Een conciërge kwam naar buiten om het afval weg te gooien. Hij zag mijn auto. Hij zag me in de bestuurdersstoel gekruld zitten. Hij belde de politie niet. Hij kwam niet naar me toe om op het raam te kloppen. Hij liep gewoon terug naar de deur, ontgrendelde deze en hield hem open met een klein steentje. Toen zette hij het licht in de gang aan en ging weg. Ik wachtte tien minuten. Toen rende ik naar binnen. Het was warm. Er was een bank in de lobby. Er was een badkamer met warm water. Ik sliep daar elke nacht voor de rest van de winter. Elke nacht was het steentje daar. Ik heb de conciërge nooit ontmoet. Ik heb hem nooit bedankt. Ik sta nu weer op eigen benen. Ik heb een huis. Ik heb een bed. Maar elk jaar bij de eerste sneeuw doneer ik een cheque aan die kerk. Ik schrijf "Voor de verwarmingsrekening" in de memo. Soms is de luidste manier om je buurman te lief te hebben, helemaal niets te zeggen.

"Ik ben een hondenkapper. Een klant brengt elke maand dezelfde "hond" binnen. Het is duidelijk een wasbeer. Niemand wil dit erkennen. Eerste afspraak, januari. Vrouw heeft een "Pomeranian mix" afspraak gemaakt voor de verzorging. Bracht een wasbeer mee. Werkelijke wasbeer. In een hondenkennel. Ik staarde. "Mevrouw, dat is" "Zijn naam is Biscuit. Gewoon een trim, alsjeblieft. Hij raakt in de klit." Mijn manager stond daar recht naast. Knikte. "Standaard Pomeranian pakket?" "Ja, alsjeblieft." Ik heb een wasbeer gekapt. Het was verrassend meewerkend. Waarschijnlijk is hij eraan gewend. Ik rekende $65 aan. Ze gaf $20 fooi. Biscuit komt maandelijks terug. Zelfde routine. Niemand noemt het voor de hand liggende. Andere kappers wassen hem. Knippen zijn nagels. Poetsen zijn tanden. We hebben voor/na foto's tentoongesteld. "Biscuit - Pomeranian Mix." Hij is zichtbaar een wasbeer. Zwarte masker. Ringstaart. Handen in plaats van poten. Eet uit de prullenbak in onze pauzeruimte. Nieuwe medewerker is vorige week begonnen. Zag Biscuit's afspraak. "Waarom staat er een wasbeer op de planning?" Iedereen werd stil. Manager zei: "Dat is Biscuit. Hij is een Pomeranian mix." "Maar hij is letterlijk" "Een gewaardeerde klant. Die op tijd betaalt. Hebben we een probleem?" Het nieuwe meisje ging niet in discussie. Gisteren kwam de gezondheidsinspecteur. Routinecontrole. Zag Biscuit die een föhnbeurt kreeg. "Is dat een wasbeer?" Eigenaar keek niet op. "Pomeranian mix." Inspecteur schreef iets op. Vertrok. We hebben de inspectie doorstaan. Ik ben hier vier jaar. Heb Biscuit 48 keer gekapt. Hij is objectief een wasbeer. Maar op papier? Pomeranian mix. En iedereen accepteert dit gewoon..... Soms vraag ik me af of ik gek ben. Of we allemaal collectief hallucineren. Maar dan verschijnt Biscuit. Klimt met zijn vreemde kleine handen op de kaptafel. Kletst tegen me. En ik was hem. Style zijn vacht. Stuur hem naar huis er fabuleus uitziend. Omdat dit blijkbaar mijn leven nu is. Professionele wasbeer kapper. Doen alsof het een hond is. Voor $65 plus fooi. Elke maand. Voor altijd." Laat dit verhaal meer harten bereiken.... Door Mary Nelson

Mijn naam is Marco. Ik ben een verpleegkundige. Vandaag... heb ik stilletjes in de gang gehuild. Niemand merkte het. Niemand vroeg of het goed met me ging. Vanmorgen zat ik bij twee patiënten terwijl ze hun laatste adem uitbliezen. Ik hield een vader in mijn armen terwijl hij rouwde om het verlies van zijn zoon. Later waste ik het haar van een heer die me met vermoeide ogen aankeek en met een zwakke glimlach fluisterde: "Tenminste, ik verlaat deze wereld schoon." Zijn hand klampte zich aan de mijne vast. Er kwam geen familie om afscheid te nemen. Elke dag geef ik het beste van mezelf. Zorg. Aanwezigheid. Menselijke warmte. Maar in dit alles vergeet ik vaak een beetje vriendelijkheid aan mezelf te geven. Ik vraag niet om applaus of erkenning. Gewoon iets eenvoudigs. Misschien een stem die zegt: "Hé Marco." Misschien zou ik me dan vandaag iets minder alleen voelen. "Heb je je ooit afgevraagd hoe het is om alles voor anderen te geven en toch onzichtbaar te voelen? Duik in Marco's onvertelde verhaal en ontdek de verborgen worstelingen van zorghelden." Credits - Marco