Ben emlakçıyım. Şu anda piyasa çok zor. Genç bir çiftim vardı, ilk kez alıcılar. Hamile, tatlı, peşinatı zar zor topladı. Küçük bir bungalova aşık oldular. Mükemmeldi. Ama sonra teklif savaşı başladı. Nakit teklifler. 20 bin dolar fazla istedim. Hiçbir şansları yoktu. Arabamda oturduk ve eşim ağlıyordu. "Bebek için asla bir yuva bulamayacağız." Yine de satıcıya teklifini sunmaya gittim. Satıcı yaşlı bir adam olan Arthur'du. Destekli yaşam alanına taşınıyordu. Teklifler tablosuna baktı. Yüksek sayıları gördü. Sonra müşterilerimin yazdığı "Aşk Mektubu"nu aldı—ki çoğu satıcı bunu görmezden gelir. Sonogramlarının bir fotoğrafı da dahil edildi. Arthur ona baktı. "Eşimle birlikte bu evi 1964'te satın aldık," dedi. "Burada üç çocuk yetiştirdik. Mutfaktaki kapı çerçevesine boylarını oydum." Yüksek nakit teklifleri bir kenara itti. "Bir yatırımcının bunu kiraya vermesini istemiyorum," dedi. "O kapı çerçevesinin kullanılmasını istiyorum." Müşterilerime sattı. İstenen fiyatın altında 10.000 dolara. Onlara söylediğimde bayıldılar. Arthur, taşındıklarında tezgaha bir not bıraktı: "Evin gürültüye ihtiyacı var. Sevgiyle doldur." Anonim