We weten dat beleidsmakers zich in 2026 zullen richten op het verlagen van de kortetermijnrentes. De vraag is: in hoeverre zullen de langetermijnrentes volgen? Zonder dat de langetermijnrentes de kortetermijnrentes naar beneden volgen, zou geen enkele Fed-voorzitter, ongeacht wie het is, in staat zijn om de monetaire zwaartekracht op te schorten. En dat is de huidige vlieg in de zalf. Sinds de Fed in september 2024 is begonnen met het verlagen van de rentes, zijn de langetermijnrentes gestegen. Normaal gesproken, zoals de onderstaande grafiek laat zien, dalen de langetermijnrentes ook wanneer de Fed begint met verlagen. Niet deze keer. Lange rentes zijn losgekoppeld van korte rentes. Het is waar dat als je de grafiek bestudeert, alle eerdere voorbeelden een recessie laten zien. Deze keer hebben we geen officiële recessie, of het nu komt door zware AI-capex-uitgaven en de K-vormige economie, waarin vermogende huishoudens de consumentenbestedingen op peil houden. De realiteit is dat de economie veel veerkrachtiger is gebleken dan velen hadden verwacht en dat is al jaren het geval. Afgaande op de langetermijnrentes, is er nog steeds weinig bewijs van een significante groeiprobleem, terwijl de inflatie nog niet volledig is onderdrukt. Deze beoordeling is in grote lijnen consistent met het kader dat eerder in dit artikel is uiteengezet. Tegelijkertijd suggereren aanhoudend hoge langetermijnrendementen dat de lage rentes waar iedereen op hoopt, misschien alleen in de eerste helft van het jaar zullen materialiseren, maar daarna mogelijk enige tegenwind van de obligatiemarkten kunnen ervaren, aangezien deze blijven opstandigen.