Haçlı insanlarda bir desen görüyorum. Yaratıcı bir dürtü ortaya çıkar ve kök salmadan önce zihin devralır. Bu nereye gidebilir? Bunu büyük bir şeye dönüştürebilir miyim? Sonra hiçbir şey olmuyor. Basınç dürtüyü öldürür. Kıvılcımı hırsla boğmadan önce besleyin.

Tepkisel öfke ile yere bastırılmış öfke arasında fark vardır. Tepkisel öfke suçluyor: "Bak ne yaptın. Bunu berbat ettin. Bu senin suçun." Onları hissettiklerinden sorumlu kılarsınız. Süreçte kendini kaybedersin. Yere bastırılmış öfke bunu kabul ediyor: "Kızgınım. Bu benim için uygun değil. İşte ihtiyacım olan şey." Vücudunda kalıyorsun. Duyguyu tamamen hissediyorsun. Kendi için doğru olanı konuşuyorsun. Aynı duygu. Biri gücünü verirken, diğeri kendini kaybetmeden tam olarak ifade edilmene ve bilinmene izin veriyor.

Kültürümüzde bir hikaye var, dolu bir takvim üretken olduğunuz anlamına gelir. Bu saçmalık. Arka arkaya yapılan toplantılar sinir sisteminizi yakıyor ve enerjinizi tüketiyor. Yaratıcılığın kayboluyor. Günün sonunda tamamen yorgun bir şey yaşamış oluyorsun. En iyi iş açık alanda gerçekleşir.