Kiedy MoMA pozwoliła komputerowi przekształcić ich Ogród Rzeźby w 'abstrakcyjny sensorium' 1969: "Będzie wiele poziomów pętli sprzężenia zwrotnego i interakcji, tworząc rodzaj ekologii pomiędzy różnymi systemami." Poniżej: Bez tytułu autorstwa Pulsa, 1969 dla Spaces w MoMA (30 grudnia 1969 - 1 marca 1970).

W zimie 1969 roku grupa siedmiu mężczyzn przybyła do Muzeum Sztuki Nowoczesnej - nie z obrazami ani dłutami - ale z komputerami i elektroniką wartymi 60 tysięcy dolarów. Nazwali się Pulsa. Nie byli tradycyjnymi artystami, lecz badaczami i technikami z Uniwersytetu Yale, którzy żyli wspólnie w wiejskim domu. Nie chcieli tworzyć obiektów do oglądania, lecz zamiast tego pragnęli zbudować maszynę, która mogłaby 'metabolizować' otaczający ją świat. Poniżej: Wystawa Środowiska autorstwa Geralda Clowa w Yale Daily News, 23 lutego 1970.

Instalacja, Untitled (1969), przekształciła Ogród Rzeźby MoMA w "abstrakcyjne zmysłowe doświadczenie", jak to określił dziennikarz Newsweeka. 1970: "Używając skomplikowanego sprzętu komputerowego, kamer telewizyjnych, głośników poliplanarnych i świateł stroboskopowych, są w stanie przetłumaczyć wszelkie ruchy w ogrodzie rzeźby MOMA, czy to chodzącego człowieka, czy kołyszącego się drzewa, na delikatny dźwięk skrzypiących wzorów dźwiękowych i piękne migające światła." Z Art in Space, recenzja autorstwa Davida Shirey'a w Newsweeku, 12 stycznia 1970.

Aby wykonać instalację: Ogród był wyposażony w kamery telewizyjne, mikrofony kierunkowe i fotokomórki, które monitorowały wszystko: ruch odwiedzających, wiatr, a nawet ruch uliczny na W 54th St. Te dane były przesyłane do systemu komputerowego syntezującego sygnały (darowanego przez Agrippa-Ord Corp), znajdującego się w pomieszczeniu kontrolnym, gdzie odwiedzający mogli obserwować przetwarzanie danych. Komputer 'metabolizował' te informacje i zwracał je w postaci światła i dźwięku. Sześćdziesiąt lamp stroboskopowych migało w różnych wzorach w całym ogrodzie, a głośniki polipłaszczyznowe emitowały "łagodne stukoty" syntezowanego dźwięku.

Celem Pulsy było stworzenie dialogu z otoczeniem - ale wtedy otoczenie zaczęło krzyczeć z powrotem... 1970: "...zdarzenie z minionego weekendu - kiedy dźwiękowa reakcja instalacji PULSA praktycznie doprowadziła naszych sąsiadów z 54. ulicy do szału - nie może się powtórzyć... zamieszanie, które wywołał hałas PULSY, może mieć daleko idące konsekwencje dla przyszłego wykorzystania ogrodu przez Muzeum..." Z memorandum Waltera Bareissa do pani Licht/panny Kingsley dotyczącego instalacji Pulsy w Spaces (30 grudnia 1969 – 1 marca 1970).

Pierwszy cytat pochodzi z poniższej propozycji, opublikowanej w katalogu wystawy MoMA "Spaces" (30 grudnia 1969 – 1 marca 1970). 1969: "...informacja wzbogacona dzięki sprzężeniu zwrotnemu będzie ilustrowana przez interakcję widzów w czasie rzeczywistym w polach reakcji dźwiękowej oraz przez termostatyczną kontrolę podgrzewaczy na podczerwień, które będą wytwarzać strefy promieniującej energii cieplnej, a także fale atmosferycznej deformacji." Poniżej: Obraz sali kontrolnej z instalacji Pulsy z lat 1969-70 w MoMA.