Daniel Walker Howe'un NYTimes ölüm ilanında, onun harika erken dönem kitabı The Political Culture of the American Whigs'ten bahsedilmiyor. Whig mirası, bu neo-Jacksonvari başkanlıkta her zamankinden daha anlamlı. Kitabın ana temaları arasında: Howe, Amerikan Whiggery'nin sadece Jackson karşıtı bir koalisyon değil, ahlaki reform, ekonomik kalkınma ve ulusal birliği birbirine bağlayan tutarlı, iyimser bir orta sınıf dünya görüşü olduğunu savundu. Temel bir tema "gelişim"dir; bu da hem kişisel ahlaki özdisiplin hem de geniş ulusal ekonomik kalkınma anlamına gelir. Whigler, girişimci bir ruhu savundu: ticarete destek, iç iyileştirmeler, koruyucu tarifeler ve modern kapitalist ekonomide düzenli ve yukarı yönlü hareketlilik için ulusal bir banka. Whigler liderlikte karaktere, eğitime ve ölçülüğe değer veriyordu. Ahlaki disiplinden bağımsız kitle demokrasisine güvenmiyorlar ve kamuoyunu sadece yansıtmak yerine rehberlik edebilen sosyal sorumluluk elitler—avukatlar, din adamları, eğitimciler—tarafından yönetilen bir siyaseti tercih ediyorlardı. Whiglerin Jacksonçuluk eleştirisi, yürütme aşırılığı, demagoji ve kurumsal kontrollerin aşınması korkusunu merkeze alıyordu. Jacksonvari halk iradesine yapılan çağrılar ahlaki açıdan aşındırıcı ve siyasi olarak istikrarsızlaştırıcı olarak görüldü.

Yuval Levin, muhafazakarlık ile popülizm arasındaki ayrımı keskin bir şekilde formüle etmek, Ezra Klein ile yaptığı röportajdan: "[S]ağın baskın grubu artık muhafazakardan çok popülist. Farkı düşünmenin bir yolu, siyasetinizin en çok önem verdiğiniz şeyden — sevdiğinizden — mi başladığı, yoksa korktuğun ve nefret ettiğin şeylerden mi başladığıdır. Genç biri olarak bana göre muhafazakarlık cazipti ve hâlâ çekici olmaya devam ediyor, çünkü temelde kök salmış ve dünyada sevdiğimiz şeylerden kaynaklanıyor. Bu, dünyada en iyi olarak gördüğüm şeyin bir savunmasıdır. Dünyanın en iyisi her zaman tehdit altındadır. Her zaman zorlanıyor. Sadece insan doğasının gerçekleriyle sorguluyor. Bunu sürdürmek için çaba gerek. Ahlaki bir oluşum ve siyasi eylem gerektirir. Ve bu, muhafazakarların en iyi haliyle yaptığı iştir — özgür bir toplumda gelişen bir yaşam için ön koşulları koruyoruz. Ama siyasete girmenizin sebebi, öncelikle ve en başlıca, sola karşı çıkmak, sevmediğiniz şeylere karşı çıkmaksa, siyasetiniz bundan farklı olacaktır. Şimdi, sevdiğin şeyi savunmak, ona karşı çıkanlarla savaşmak demek. Siyaset tartışmadır ve her zaman tartışmadır. Ama bence sizi çeken sebebin temelde mücadele mi yoksa sizi çeken sebebin sevdiğiniz, temelde muhafazakar olan bir şeye bağlılık mı, iyiliği korumak istemek mi olduğu çok önemlidir.... Bana öyle geliyor ki, sağdaki yaşlı insanların, benim gibi, sağdaki gençlere, nihayetinde sevdiğimiz şeyi dünyada ilerleterek ve ülkeyi, diğer Amerikalıları da ikna ederek kazandığımızı savunmak görevidir. Ve kendimizi kendi toplumumuzla savaş halinde olarak görmek, etkili bir siyaset ya da iyi bir hayat için bir tarif değildir."