Nekrolog NYTimes dla Daniela Walkera Howe'a nie wspomina o jego wspaniałej wczesnej książce, "Kultura polityczna amerykańskich wigów". Dziedzictwo wigów jest prawdopodobnie bardziej istotne niż kiedykolwiek w tej neo-jacksonowskiej prezydenturze. Wśród kluczowych tematów książki: Howe argumentował, że amerykański wigizm był spójnym, optymistycznym światopoglądem klasy średniej, który łączył reformę moralną, rozwój gospodarczy i jedność narodową, a nie jedynie koalicją anty-jacksonowską. Kluczowym tematem jest "poprawa", oznaczająca zarówno osobistą dyscyplinę moralną, jak i szeroki rozwój gospodarczy kraju. Wigowie promowali przedsiębiorczość: wsparcie dla handlu, ulepszeń wewnętrznych, taryf ochronnych i narodowego banku jako narzędzi do uporządkowanej, wznoszącej się mobilności w nowoczesnej gospodarce kapitalistycznej. Wigowie cenili charakter, edukację i powściągliwość w przywództwie. Nieufnie podchodzili do masowej demokracji niepowiązanej z dyscypliną moralną i woleli politykę prowadzoną przez społecznie odpowiedzialnych elit—prawników, duchownych, nauczycieli—którzy mogli kierować opinią publiczną, a nie tylko ją odzwierciedlać. Krytyka wigów wobec jacksonizmu koncentrowała się na obawie przed nadmiernym władztwem wykonawczym, demagogią i erozją instytucjonalnych zabezpieczeń. Jacksonowskie odwołania do woli ludu były postrzegane jako moralnie korodujące i politycznie destabilizujące.

Ostra formuła Yuvala Levina dotycząca różnicy między konserwatyzmem a populizmem, z jego wywiadu z Ezrą Kleinem: "[T]eraz dominującą frakcją prawicy jest populizm, powiedziałbym, bardziej niż konserwatyzm. Jednym ze sposobów myślenia o różnicy jest to, czy twoja polityka zaczyna się od tego, co najbardziej cię obchodzi — co kochasz — czy zaczyna się od tego, czego się boisz i czego nienawidzisz. Dla mnie, jako młodej osoby, konserwatyzm był atrakcyjny i pozostał atrakcyjny, ponieważ jest zasadniczo zakorzeniony i zaczyna się od tego, co kochamy w świecie. Jest obroną tego, co uważam za najlepsze w świecie. To, co najlepsze w świecie, zawsze jest zagrożone. Zawsze jest kwestionowane. Jest kwestionowane przez same realia ludzkiej natury. Utrzymanie tego wymaga pracy. Wymaga formacji moralnej i działania politycznego. I to jest praca, którą konserwatyści w najlepszym wydaniu wykonują — chronimy warunki dla kwitnącego życia w wolnym społeczeństwie. Ale jeśli powód, dla którego wchodzisz w politykę, przede wszystkim, to walka z lewicą, przeciwstawienie się temu, czego nie lubisz, to twoja polityka będzie inna. Teraz, spójrz, obrona tego, co kochasz, oznacza walkę z ludźmi, którzy się temu sprzeciwiają. A polityka to argument, i zawsze jest to kontestacja. Ale myślę, że ma to ogromne znaczenie, czy zasadniczo powód, który cię przyciągnął, to sama walka, czy powód, który cię przyciągnął, to zaangażowanie w coś, co kochasz, jest zasadniczo konserwatywne, dotyczy chęci zachowania dobra.... Wydaje mi się, że na starszych ludziach po prawej stronie, takich jak ja, spoczywa obowiązek przekonania młodszych ludzi po prawej stronie, że ostatecznie wygrywamy, promując to, co kochamy w świecie i przekonując kraj, przekonując innych Amerykanów, że powinni to również kochać. A zrozumienie siebie jako będącego w wojnie z własnym społeczeństwem nie jest receptą na skuteczną politykę ani dobre życie."