Alex Honnold boğulmaya tahammül edemez. Serbest solo olarak sürekli konsantrasyon gerektiren başka pek bir şey yok. Düşerse, neredeyse kesinlikle ölür. Bu kesinlikle doğruydu, bu gece Netflix'te canlı yayında Taipei 101 gökdelenine tırmandığında. İlginç olan ise Honnold'un duvarda düşünmüyor olması. Hissediyor. "The Way of Excellence" için Honnold ile röportaj yaptığımda, zorlu bir tırmanışa hazırlanırken "tüm deneyimin nasıl hissedileceğini, belirli bölümlerin nasıl hissedileceğini ve hatta bireysel hareketlerin nasıl hissettireceğini hayal etmeye zaman ayırdığını" söyledi. Bir dağın (ya da 1.670 feet yüksekliğindeki bir gökdelenin) kayasında olduğunda, çok düşünmenin başını belaya sokacağını biliyor. Bu yüzden tırmanışın nasıl hissettirmesi gerektiğini pratik yapıyor. Sadece Honnold değil. Araştırmalar, bir şeyi öğrenmenin en iyi yolunun onu doğru ve yanlış yapmanın nasıl bir şey olduğunu hissetmek olduğunu gösteriyor. Mükemmel golf swing, yüzme vuruşu, koşu adımı veya tenis servisi hissedersiniz. Piyanodaki tuşları ya da gitardaki telleri hissediyorsunuz. Tablonun ya da şarkının tam doğru olduğunu hissediyorsunuz. Cerrahlar, mahkeme avukatları, tüccarlar, heykeltıraşlar, koçlar ve eğitimciler bana aynı şeyin bir versiyonunu anlattılar: Düşünmek, yaptıkları işin önemli bir parçası olabilir, ancak en iyi hallerinde duyguları ön plana çıkar ve onları zirveye yönlendirir. Araştırmalar bunu destekliyor. Sosyolog Richard Sennett, zanaatkârları inceleme çalışmalarıyla tanınır. "Konumlanmış biliş" terimini, bir kişinin bir etkinlikte ne kadar iyi olursa, kafasıyla o kadar az düşündüğünü ve tüm varlığıyla o kadar çok düşündüğünü (ve hissettiğini) tanımlamak için ortaya attı. "Fiziksel bir nesne yapmaya veya bir müzik aleti çalmaya odaklandığımızda, konsantrasyon seviyemiz esas olarak kendi kendine yönlendirilir," diye sonuca çıkardı. Konumlanmış bilişin Gösteri A: Honnold tırmanışın ortasındayken belirli pozisyonlara girip çıkıyor ve çevresindeki koşullara sürekli uyum sağlıyor. (Bir bina gibi tamamen farklı bir yüzeye tırmanırken neler yapmak zorunda kaldığını ancak hayal edebiliriz.) Belirli bir yeterlilik seviyesine ulaştığınızda, çok fazla zaman harcayıp entelektüelleştirmeye harcarsanız, performansınız düşer. İleriye doğru yol hissettiğinde, etkinliğinize samimi ve içine çekilmiş bir şekilde kendinizi kaptığınızda en iyi performans gösterirsiniz. Sinir sistemimizin evrimleşme şekli budur ve mükemmellik peşindekiler, bugün çoğumuzun yaşadığı düzensizlik için neden bu kadar güçlü bir panzehir olduğunu açıklar. Dikkat dağıtıcı unsurları kaldırdığımızda, dikkatle odaklandığımızda ve mükemmelliğe doğru ilerlediğimizde, kendimizde ve dünyada konumlandığımızda oluruz. Bu, heyecan verici ve güzel bir his.

Fernando Mendoza, zar zor seçilen iki yıldızlı bir adayken, üçüncü yedek kolej oyun kurucusuna, oradan da Heisman kupasını ve Kolej Futbolu Ulusal Şampiyonluğunu kazanmaya başladı. Umursamak güzel. Kendin ol ve sonuna kadar git. İnsanların "utanç verici" olarak adlandırılmaktan korktuğu bir dönemde, Mendoza, Indiana Hoosiers'ın tarihi dönüşümünü kalbiyle ve büyüleyici bir samimiyetle yönetti. Hoosiers'ı Ohio State karşısında inanılmaz bir Big 10 Şampiyonluğuna taşıdıktan sonra, Mendoza, duygusal bir röportajda gözyaşlarını zor tutamadı; bir yorumcu "Mendoza o röportajla Heisman'ı mı kaybetti?" diye düşündü. Bir hafta sonra Mendoza Heisman Kupası'nı kazandı. O konuşma sırasında da ağladı. Şöyle dedi: "Kendini göz ardı edilmiş, hafife alınmış hisseden her çocuğun benim senin olduğumu bilmesini istiyorum. Ben de o çocuktum. Senin yerindeydim. Gerçek şu ki, en fazla yıldıza, abartıya ya da sıralamaya ihtiyacınız yok. Sadece disiplin, yürek ve sana inanan insanlara ihtiyacın var ve kendi yeteneklerine inanman gerekiyor." Belki Mendoza, ne kadar önemsese de kolej futbolunun en iyi oyuncusu değil; Belki de kolej futbolunun en iyi oyuncusu çünkü ne kadar önemsediği için. Ve umursadığı görünmekten korkmadığını. Mendoza belirli bir rolü oynayarak zaman ya da enerji harcamadı. Her kalp atışının az bilinen bir kadın olmaktan dünyanın en iyi üniversite futbolcusu haline gelmesine ihtiyacı vardı. Önemli olan Mendoza gibi olmaya çalışmamız değil. Başkalarının ne düşündüğünü düşünerek ve onları taklit ederek çok zaman ve enerji harcıyoruz, kim olduğumuzu sahiplenip bunu büyük bir başarı için kullanmak yerine. Mükemmel bir hayat yaşamanın gerektirdiği çeşitlilik ne şekerlidir ne de sadece sonuçlara odaklanır. Bu, bir şeyi ortaya koyup tüm emek verdiğiniz bir süreçtir ve her gün yenilenmelidir. Bu, başarıda ve başarısızlıkta bile verdiğin çabadan, gösterdiğin cesaretten ve olduğun kişilikle gurur duyabileceğin anlamına gelir. Fernando Mendoza genç sporcular (ve aslında tüm insanlar için) için harika bir model. Başkalarının ne düşündüğünü düşünmek, devasa bir enerji kara deliğidir. Bu durum, birçok kişiyi kenarda bırakıyor ve potansiyellerini gerçekleştirmekten uzaklaştırıyor. Kim olduğunla rahat olmak ve her şeyini vermek süper güçtür. Mükemmellik en iyi haliyle özgünlüğün bir ifadesidir. Yaptığın işe kim olduğunu katıyorsun. Başkasının harika olmak anlayışına uymanıza gerek yok. İhtiyacın olan emek vermek. Kendin ol. Ve sonuna kadar git.

Hayattaki en az değer verilen becerilerden biri, kendini iyi hissetmesen bile iyi performans göstermektir. Optimizasyon kültürü bizi kırılgan yapar. Her olumsuz duygunun düzeltilmesi gerekmez. Her gece uykusu mükemmel olmak zorunda değil. Yine de gelip işi halledebilirsiniz.