W strefach niebieskich w XX wieku ludzie spędzali większość swojego życia w stosunkowo niskobiałkowym, niskorozwojowym trybie, głównie z powodu niedoborów i ciągłej pracy fizycznej. Były to biedniejsze społeczeństwa. W miarę jak te społeczeństwa stawały się bogatsze, starsi ludzie zostawali odizolowani od niedoborów i kończyli na spożywaniu większej ilości białka w starszym wieku niż w młodości. Sygnalizacja IGF-1 / mTOR pozostawała niska przez dziesięciolecia, a następnie wzrastała w późniejszym życiu, gdy dominujące ryzyka zmieniały się z nowotworów na kruchość i upadki. To był wąski i niezwykły historyczny okres, który dotyczył głównie osób urodzonych mniej więcej w latach 1880–1920 w określonych regionach, długotrwałe narażenie na niedobory, a następnie stabilność w późnym życiu, bez dziesięcioleci nowoczesnej diety zachodniej. To nigdy wcześniej nie miało miejsca w historii. Ten przesunięcie fazowe jest dziś w dużej mierze nieobecne. Ludzie jedzą jak Zachodnie społeczeństwa we wczesnym życiu i nie zmieniają strategii z wiekiem, co pomaga wyjaśnić, dlaczego nowoczesne strefy niebieskie produkują mniej ekstremalnych przypadków długowieczności.