In de Blue Zones in de 20e eeuw brachten mensen het grootste deel van hun leven door in een relatief laag eiwit-, laaggroeimodus, grotendeels door schaarste en constante fysieke arbeid. Dit waren armere samenlevingen. Naarmate die samenlevingen rijker werden, werden ouderen beschermd tegen schaarste en eindigden ze met het eten van meer eiwitten op oudere leeftijd dan in hun jeugd. IGF-1 / mTOR-signalen bleven decennia laag, om later in het leven te stijgen, wanneer de dominante risico's verschoven van kanker naar kwetsbaarheid en vallen. Dit was een smalle en ongebruikelijke historische periode, die voornamelijk mensen raakte die ruwweg tussen 1880 en 1920 in specifieke regio's geboren zijn, met een lange blootstelling aan schaarste, gevolgd door stabiliteit op latere leeftijd, zonder decennia van een modern westers dieet. Dit is nooit eerder in de geschiedenis gebeurd. Die faseverschuiving is vandaag de dag grotendeels afwezig. Mensen eten in hun vroege leven zoals westerlingen en veranderen hun strategie niet met de leeftijd, wat helpt verklaren waarom moderne Blue Zones minder extreme langlevende uitschieters produceren.