Dziś w rozmowie użyłem zwrotu "product slop" — gdy zespoły mogą dostarczać znacznie więcej z prędkością 100x, ryzyko powstawania rozbudowanych, bogatych w funkcje, ale nieukierunkowanych doświadczeń szybko staje się problemem. "Więcej rzeczy szybciej" rzadko jest receptą na doskonałość. Gdy dostarczenie zajmuje tygodnie, uzasadniasz każdą funkcję. Gdy zajmuje godziny, dostarczasz wszystko. Czemu nie? To wydaje się postępem i dynamiką, prawda? Gdy koszt budowy czegoś był wyższy i zajmował więcej czasu, potrzeba uzasadnienia budowy i zapewnienia, że jest ona ukierunkowana na misję i stopniowo wartościowa (czyli *właściwa rzecz* do zbudowania) pomagała to złagodzić. Gdy koszt i czas efektywnie spadają do zera (mogę napisać kompletną funkcję produktu dzisiaj po kolacji) — wszystko zmienia się w sposobie, w jaki budujemy wysokiej jakości produkty. Osąd i smak stają się ograniczeniem. Nie jest zaskoczeniem, że wierzę, iż design odgrywa jeszcze bardziej krytyczną rolę w tym nowym świecie niż kiedykolwiek.