we hebben de kunst van het dicteren verloren. de grote denkers brachten hun tijd niet door gebogen over tablets te krabbelen. nee, ze dicteerden, betoverd, in een staat van flow, wandelend, met hun ogen gericht op de sterren of op de handpalmen, gebarend, rusteloos, sprekend de grote teksten in bestaan terwijl hun nederige schrijvers aan het krabbelen waren. st. augustinus dicteerde aan meerdere schrijvers tegelijk. john milton dicteerde het hele paradise lost nadat hij blind was geworden. groot schrijven is groot denken is groot spreken. we kunnen geen gouden tijdperk van schrijven hebben totdat we terugkeren naar de splitsing tussen denker en schrijver.

(dit is waarom ik optimistisch ben over AI, machine wees mijn schrijver)