Çin'i "yüceltmek" söylenen insanlara karşı bir tepki fark ettim. Açıkçası, Çin'i yücelten çok az insan görmüyorum. Gördüğüm şey, Batı emperyal ayrıcalığına haklı olarak karşı çıkan insanlar. Biraz perspektif vermek için kendi yolculuğumdan biraz paylaşacağım. Son birkaç yılda, Çin'in küresel ekonomideki rolü üzerine araştırma yaparken, yazarken ve giderek daha fazla tartışmalara katılırken çarpıcı bir desen fark ettim: Çin'i şeytanlaştırmak tamamen kabul edilebilir. Teknoloji hırsızlığı, endüstriyel aşırı kapasite ve baskıcı otoriterlik suçlamaları Çin'e çok az nüans veya bağlam olmadan yöneltilir. Çin'in yükselişinin tehlikeli olduğu görüşünü benimsemek yaygın — neredeyse doğal kabul edilen bir görüş. Kariyerimin büyük bir kısmını Küresel Güney'deki kalkınma konuları üzerinde çalışarak geçirmiş olduğum için, bu eleştirilerin tonu tanıdık geliyor. Bunlar, imparatorluk ayrıcalığını, neosömürge kaygısını ve Batı'nın gelişmekte olan ülkelere siyasi veya ekonomik gücü verme konusundaki derin isteksizliğini yansıtıyor. Çin'in yükselişi, Batı'nın büyük bir gelişmekte olan ülkenin kendi şartlarında egemen kalkınmayı başarıyla takip ettiğini kabul edip edemeyeceğinin ilk gerçek testidir. Şu ana kadar Batı bu testten geçemiyor. Yani hayır — benim gibi insanlar Çin'i yüceltmiyor. Batı'nın Çin'i açıkça şeytanlaştırması karşısında, gelişmekte olan bir ülkenin gerçekten gelişmesinin kötü bir şey olmadığını başkalarına hatırlatmaya çalışıyoruz.