Op de middelbare school hadden we een sportcoördinator genaamd meneer Hartman (we noemden hem allemaal Hardman). Hij verliet de school toen ik 16 was en tijdens zijn afscheidspeech eindigde hij met: "Vergeet niet, winnen is niet alles… *pauze* (we waren geschokt dat hij dit zei) Toen ging hij verder… "het is het enige dat telt" Wat werd ontvangen met een enorme applaus. Het is me sindsdien altijd bijgebleven. Tijdens zijn tijd op de school leidde Hardman ons naar meerdere landelijke competities en regionale kampioenschappen in alle sporten die ertoe deden. Zijn competitiviteit, werkethiek en mindset waren voelbaar door de hele school. Elk kind heeft iemand zoals dat nodig in zijn leven. De Hardman die je vertelt dat er geen tweede plaats is, verliezen is niet oké, en als je niet wint, dan moet je maar harder trainen en beter worden. Hardman gaf me meer met die ene zin dan de meeste leraren in jaren deden.