Een ander punt waarop investeren en het leven op elkaar lijken: in wezen gaat het om het grijpen van structurele kansen. In de 40 jaar van een persoon zijn er eigenlijk niet veel "grote tijdsvoordelen" die je kunt tegenkomen, meestal zijn er twee soorten, namelijk veranderingen in de productieverhoudingen (institutionele verandering) en veranderingen in de productiekracht (technologische verandering). Als je geluk hebt, kun je elk van deze eens tegenkomen. De tijd zal degenen die inzicht en actievermogen hebben niet tekortdoen.

Ouders kunnen meestal de ondergrens behouden, maar veel ouders hebben om de ondergrens te behouden ook de bovengrens verlaagd (ik ken veel van dit soort gevallen, veel middelbare scholieren die nu aan Stanford/Oxford/Qinghua/Baihe studeren, zitten nu in grote bedrijven en blijven daar jaren hangen, vast op E6-niveau... Natuurlijk zijn er ook veel ouders wiens ondergrens helemaal niet goed is, omdat ze zelf ook niet in staat zijn om die te behouden.

De grootste vooruitgang in de groei van 2025: het afleren van mijn slechte gewoonte om "de moeder" te willen zijn. Vroeger dacht ik altijd dat een investeerder voortdurend de trommel moest slaan, vooral tegenover oprichters die voor het eerst ondernemen; door hen vaker te herinneren en te waarschuwen, zouden ze minder fouten maken. Maar investeerders zitten altijd op de bijrijdersstoel, het stuur is in handen van de oprichter. Je kunt empoweren, middelen bieden en perspectieven geven, maar het ingrijpen in keuzes en het lot is gewoon niet juist. De echte leraren zijn altijd de samenleving en de markt. Keuzes die niet in overeenstemming zijn met kennis en actie, zullen altijd de volgende keer verloren gaan. Iedereen die een pad kiest, is zijn eigen leer- of strijdplaats, of in ieder geval een werkplaats. Alleen door zelf te rijden, te botsen en te repareren, weet je hoe je de weg onder je voeten moet bewandelen.