Kiedy ludzie są w ciąży, zauważam, że staję się z tego powodu nieswojo i nie chcę być zbyt podekscytowany ani zbyt pełen nadziei. Może to wydawać się zimne dla niektórych ludzi, ponieważ wydaję się obojętny w ekscytującym czasie w ich życiu.

Trochę się w to zagłębiłem i kiedy byłem dzieckiem (~6 lat) moja mama miała późne poronienie i to była najtragiczniejsza rzecz, która nam się przydarzyła w naszym życiu do tego momentu. Pamiętam, jak kazała mi słuchać jego kopnięć i wszyscy byli tacy szczęśliwi, że będą mieli kolejne dziecko.

Później w życiu moja mama została asystentką w gabinetach OBGYN i myślę, że to było dla niej oczyszczające, gdy zdała sobie sprawę, jak powszechne są poronienia. Dzieją się cały czas.

Zawsze boję się, że osoba straci dziecko, chcę utrzymać nadzieje na niskim poziomie, dopóki dziecko się nie pojawi. Zdaję sobie sprawę, że to nie jest rozsądne, tragiczne rzeczy mogą się zawsze zdarzyć, ludzie mogą umierać w każdym wieku. Ale w przypadku ciąż trudno mi się ekscytować.

Nie mam na to rozwiązania, ale wiedząc o tym, mogę przynajmniej o tym porozmawiać. Moja siostra i moja szwagierka są teraz w ciąży i czuję swoją własną nieobecność w tym czasie w ich życiu. To coś, z czym muszę się zmierzyć, aby być dobrym bratem.

W każdym razie, jeśli masz jakieś myśli lub cokolwiek do podzielenia się, śmiało. Dziękuję za przeczytanie tego, jestem wdzięczny, że mam ludzi, którzy będą słuchać, niezależnie od tego, jak daleko są.