In het vliegtuig keek ik naar The Thinking Game, een documentaire over de oprichter van DeepMind, @demishassabis, en ik vond het echt geweldig. De film bevat veel vroeg beeldmateriaal uit de meer dan tienjarige geschiedenis van DeepMind, plus een kort interview met zijn ouders. Ik waardeerde echt hoe het hem een oorsprongsverhaal geeft, waar ik voorheen niet veel van wist. Je kunt zien dat hij al sinds hij vier of vijf jaar oud was, nadenkt over nadenken. Hij was ooit een zeer competitieve schaker, maar stapte opzettelijk weg omdat hij voelde dat zijn hersenkracht beter besteed kon worden aan belangrijkere problemen. God zij dank dat hij dat deed. De documentaire versterkt iets dat gemakkelijk vergeten wordt in de hypecyclus van vandaag: dit AI-moment is niet plotseling. Het is de accumulatie van veel mensen die serieus werken aan moeilijke problemen gedurende een zeer lange tijd. Met Demis heeft hij AI altijd met urgentie behandeld, in de overtuiging dat kunstmatige algemene intelligentie plausibel binnen zijn leven zou kunnen ontstaan. Het verhaal van AlphaFold was vooral opvallend. Zelfs nadat ze het beste team ter wereld in eiwitvouwing waren geworden, realiseerden ze zich dat ze nog steeds ver verwijderd waren van het daadwerkelijk oplossen van het probleem. Dus drong Demis er bij het team op aan om hun aanpak te schrappen en opnieuw te beginnen. Hij praat over het herkennen van het gevoel van een op handen zijnde doorbraak, iets wat hij meerdere keren eerder heeft ervaren. Die combinatie van overtuiging en bereidheid om opnieuw te beginnen is zeldzaam. Een paar ideeën zijn echt bij me gebleven: 1/ Nadenken over nadenken. Metacognitie. Ik probeer dit aan mijn kind te leren, en dit maakte me nog meer vastberaden om vroeg te beginnen. 2/ Leren hoe je echt grote problemen kunt herkennen die het waard zijn om veel tijd aan te besteden. Demis is een uitzonderlijk voorbeeld van goed kiezen, en je kunt voelen hoe diep betrokken hij is bij zijn levenswerk. 3/ Veerkracht aan de grens. Een wetenschapper maakt een grap dat als je echt aan de voorhoede bent, je 80-90% van de tijd faalt, en de helft van de klus wordt om mensen te helpen doorgaan. Oké zijn met falen, ego opzij, en bijdragen aan iets groters dan jezelf voelt als een les die de meesten van ons zouden kunnen gebruiken. Het is meer inspirerend dan kritisch, en het daagt AI of DeepMind niet diepgaand uit. Maar als een doordachte, feel-good documentaire over nieuwsgierigheid, volharding en betekenisvol werk, kan ik het ten zeerste aanbevelen.