We hebben het bijna onmogelijk gemaakt voor jonge gezinnen om tot de middenklasse in Amerika toe te treden. Laat staan om geld te sparen en rijkdom op te bouwen. $2300 per maand voor kinderopvang. $1800 voor de hypotheek op een starterswoning, plus nog eens $700 voor onroerendgoedbelasting en verzekering. $1000 voor een autolening, verzekering en benzine. $1000 tot $1500 voor boodschappen, $2000 voor minimale zorgverzekering. $500 voor nutsvoorzieningen en een mobiele telefoon. Tel alles bij elkaar op, en je zit al snel op bijna $10k per maand, alleen voor de basisbehoeften. Na het betalen van federale en staatsbelastingen moet je meer dan $150k bruto per jaar verdienen. En dat is alleen om te overleven. Het omvat geen sparen voor noodgevallen, pensioen, medische kosten (vergeet niet, dat bronzen verzekering komt met een gezinsdeductible van $10k!), collegegeld. Het laat zeker niets over voor goede doelen, woningverbeteringen, date nights of een af en toe vakantie. $150k. Een getal dat we vroeger beschouwden als "het gemaakt hebben", nu het minimale om merkdiapers en een auto die niet uit elkaar valt bij een kleine aanrijding te kunnen betalen. Is het een wonder dat jonge mensen uitstellen om te trouwen en gezinnen te stichten? Waarom het politieke midden aan het afbrokkelen is en Gen Z zich naar de politieke extremen, zowel links als rechts, haast? Zijn we verrast dat de wijdverspreide kinderopvangfraude in Minnesota zo aanstootgevend is voor mensen? Wanneer belastingbetalende Amerikaanse burgers een middenmanagementsalaris moeten verdienen om hun lichten aan te houden? Ik ben helemaal voor het jezelf omhoog trekken aan je laarzen. Op individueel niveau is het geweldig advies—iedereen heeft de verantwoordelijkheid om binnen zijn middelen te leven, verantwoordelijkheid te nemen voor ons leven en de levens op te bouwen die we voor onze gezinnen dromen. Niemand anders zal het voor ons doen, noch zouden we dat van hen moeten verwachten. Maar, op maatschappelijk niveau, als we het niet betaalbaar maken voor mensen—vooral jonge mensen—om een fatsoenlijk leven te leiden, gaan we het simpelweg niet redden. En ik ben niet zeker of we het zelfs verdienen om dat te doen.