Waarom zeggen mensen dat de foutenmarge in het leven zo groot is dat het niet te bevatten is? Omdat het niet waar is, mijn vriend. Er is helemaal geen foutenmarge in het leven. In de huidige samenleving is er een extreem ernstige leeftijdsdiscriminatie, discriminatie op basis van opleiding en klassenongelijkheid. Laat staan dat er enige speling is in de 22 jaar van je schoolcarrière. Een verkeerde huwelijk, ongeplande zwangerschap, ernstige verwondingen (invaliditeit), ziekte, mislukte investeringen, schulden, de verkeerde studierichting kiezen, of zelfs jaren verspillen in een onethisch bedrijf hebben allemaal een onuitwisbare impact op je leven. Na je 35ste is er alleen nog maar de weg van stabiliteit te bewandelen, maar tussen je 22ste en 35ste zijn de keuzes uiterst beperkt, terwijl er zoveel te doen is. Jongeren moeten netwerken, ervaring en vaardigheden opbouwen, wat betekent dat je binnen een paar jaar na je afstuderen moet beslissen in welk vakgebied je je leven lang wilt werken. Eenmaal van richting veranderen betekent dat je helemaal opnieuw moet beginnen. Het leven van een masterstudent begint vanaf 25 jaar, en het leven van een PhD-student begint vanaf 30 jaar. Ik heb het nog niet eens gehad over de kans dat je in één keer slaagt, of dat je kunt afstuderen. In deze periode heb je geen inkomen, alles wordt door je familie gedragen, en voor een PhD of master is de kans om van carrière te veranderen vrijwel nihil. Elke keuze is een gok, de opbrengsten van elke keuze zijn niet per se voor jou alleen, maar de gevolgen van elke mislukking moet je zelf dragen. Zelfs voor het gebruik van een kredietlijn moet je goed nadenken, en jij zegt me dat de foutenmarge in het leven hoog is? Dat is gewoon lachwekkend.