Mogelijk een groot probleem met psychospirituele reizen: Ja, er zijn diepe structuren in het labyrint van mijn geest, en ja, ik zal diepgaande inzichten en fundamentele verschuivingen hebben wanneer ik ze volledig bewust maak... En toch... na jaren van zelfwerk, begin ik te vermoeden dat een groot deel van het labyrint eigenlijk *proceduraal gegenereerd* is. Zoals een videospelkaart die zichzelf opbouwt naarmate je verder reist. Het zou als volgt verlopen: 1. Ik duik diep in het labyrint van mijn geest. 2. De geest zegt: "Oh! Hij verwacht enkele diepe structuren te vinden. Laat me enkele van die structuren genereren die consistent zijn met de rest van mij. Oh! Hij verwacht ook enkele vijanden daar te vinden, dus laat me wat demonen spawnen." 3. Zie daar, er is meer (bijv.) "onopgeloste trauma" om op te lossen. Ik denk dat dit proces vooral responsief is op mijn motivatie. Dus als ik *wil* deelnemen aan het verhaal van de Psychospirituele Reis, compleet met Schokkende Momenten Van Inzicht? (subtekst: ...zodat ik kan uitstellen om Een Baan Te Vinden, Relaties Op Te Bouwen, Mijn Grote Angstaanroep Te Volgen, enz.) ...Nou, dan zal de geest blij zijn om te helpen. Het zal een oneindig psychospiritueel landschap proceduraal genereren voor mij om te "ontdekken". Ik vermoed dat de dynamiek die ik hierboven beschrijf de reden is waarom veel psychospirituele zoekers lijken rondjes te draaien. Ja, de geest is uitgestrekt en er is tonnen werkelijk wilde dingen daarbinnen om te verkennen. Ja, naar mijn mening is de geest de ware laatste grens van de mensheid. Maar ook... op een belangrijke manier... misschien maak je het gewoon zelf op.

@FluidityAudio "Een roofzuchtige groep zonder individuele roofdieren" is een enorm belangrijk concept. Schrijf hier alsjeblieft meer over.