Ik zat gewoon naar mijn muur te staren om 3:50 uur 's ochtends en dacht na over de vergankelijke aard van het leven Wanneer je het in perspectief plaatst dat op een dag IEDEREEN met wie je bent opgegroeid, tijd mee hebt doorgebracht, of gewoon de kans hebt gehad om het leven mee te genieten/hatend. Op een dag zal gewoon fysiek en spiritueel verdwijnen. En ALLES waar je hard voor hebt gewerkt zal ook voor altijd uit je leven verdwijnen en je weet niet eens wanneer die dag is en wat er met die dingen gebeurt waar je je gek over hebt gemaakt om te verwerven. Misschien heb ik na al die jaren voor een scherm in isolatie waarschijnlijk gerealiseerd dat het tijd is om opnieuw een betekenisvol bestaan na te streven voordat het te laat is, ik denk dat wat ik heb gerealiseerd is dat wij (als traders, mensen die hard werken met minder sociale interacties, enz.) Te veel afgeleid raken door het nastreven van diepere aspiraties, werk, geld, verantwoordelijkheden, ambities. Dat we uiteindelijk volledig disconnected raken tussen gevoel van zelf en tijd en gewoon onze tijd zien wegglippen, en pas na te realiseren waar de opoffering echt voor was als ik XYZ ding niet kon doen, of XYZ persoon/dingen bestaan heb gemist.