برخی در خارج از کشور در این چند روز نگران بودند که انتشار ویدیوهای جنایت‌ها یا ارقام تخمینی کشته‌ها باعث ترس مردم در داخل ایران شود. واقعیت این است که مردم ایران برای درک عمق این جنایت‌ها به هیچ‌کدام از اینها نیاز ندارند. بیشترشان در همان محله‌های خودشان با آثار مستقیم خشونت و گلوله‌ها روبه‌رو شده‌اند. رد خونها هنوز روی سنگفرش و دیوارهای بسیاری از محله‌ها باقی است. هر شب صدای شلیک گلوله را می‌شنوند. فریادهای «حیدر، حیدر» جانیان حکومت را می‌شنوند. رگبارهای کور موتورسواران را در خیابان‌ها با چشم می‌بینند و با گوش می‌شنوند. دو شب است که خوفی مهیب ایران را فراگرفته است. مردم بغض کرده شبها در خانه‌هایشان در حال مرهم گذاشتن بر زخمهایشان هستند و فعلا در صبر اند که ببینند چه میشود و آیا جامعه جهانی به فریادشان خواهد رسید یا نه.