Stuurde me van een kleine familieboer- Een Thanksgiving Verhaal: De Gevaren van een “Gratis Lunch” Ingediend door een Lokale Boer Vele jaren geleden, op onze familieboerderij, hielden we een drukke kalkoenschuur vol met vogels die we elke dag ijverig voeden, om ze vet te mesten voor de ultieme Thanksgiving-feesten. Op een frisse herfstmorgen, hoog in een torenhoge sycomoreboom naast de schuur, zagen we twee wilde kalkoenen. Ze keken verlangend naar de omheining, terwijl ze hun gedomesticeerde broeders in de gaten hielden die royaal - en gratis - werden gevoed. Geïntrigeerd door hun schijnbare jaloezie, besloten we hun vastberadenheid te testen. Op een dag openden we voorzichtig de schuurdeur, terwijl we op de uitkijk stonden om te voorkomen dat de gevangen kalkoenen ontsnapten. Tot onze verbazing paradeerden de wilde kalkoenen zonder aarzeling naar binnen. We sloten snel de deur achter hen en begonnen hen samen met de anderen bij de dagelijkse voedingen te betrekken. In het daaropvolgende jaar gedijde deze ooit vrij rondlopende kalkoenen in hun nieuwe omgeving. Ze leken tevreden, mengden zich gelukkig met hun gevederde vrienden. Echter, het gemakkelijke leven eiste zijn tol - ze werden opmerkelijk obees, veel dikker dan hun wilde tegenhangers ooit in de natuur zouden kunnen worden. Toch leken ze tevreden met de regeling, zonder ooit te proberen te ontsnappen. Toen Thanksgiving het volgende jaar aanbrak, slachtten we de kudde zoals gepland. Die voormalige wilde kalkoenen bleken de dikste te zijn die we ooit hadden geoogst, wat een uitzonderlijk overvloedige maaltijd opleverde. De moraal van dit verhaal is duidelijk: Er bestaat niet zoiets als een gratis lunch. Deze eenvoudige anekdote uit de boerderij dient als een aangrijpende metafoor voor de valkuilen van “democratisch socialisme,” waar de aantrekkingskracht van uitkeringen kan leiden tot onbedoelde - en uiteindelijk kostbare - gevolgen. Fijne Thanksgiving