Elke levensvatbare hypothese voor de VASCO-transiënten moet zeven onafhankelijke waarnemingsfeiten verklaren: 1. Ze hebben PSF's die vergelijkbaar zijn met sterren. Met de optiek van de 1,4 m telescoop betekent dit dat de bronnen honderden km ver weg moeten zijn om vervaging te voorkomen (d.w.z. buiten de atmosfeer) tijdens 45–50 minuten star-tracking belichtingen. 2. Ze zijn niet aanwezig in beelden die ~30 minuten eerder of later zijn genomen. 3. Ze verschijnen en verdwijnen soms in groepen. 4. Sommige zijn uitgelijnd. 5. Ze correleren in de tijd met nucleaire tests. 6. Ze correleren in de tijd met historische UFO-rapporten. 7. Ze vertonen een statistisch significante tekortkoming binnen de schaduw van de aarde — ze verdwijnen daar letterlijk. Geen enkele natuurlijke of instrumentele verklaring die tot nu toe is voorgesteld, verklaart alle zeven eigenschappen tegelijk. Veel experts bieden verklaringen die rekening houden met een van de zeven punten — maar worden weerlegd wanneer ze worden getest tegen de anderen. Sean Kirkpatrick's Mogul-ballonhypothese faalt al bij het eerste punt. Korte flitsen worden ook snel verdund door de belichting van 50 minuten. Plaatsgebreken correleren niet met nucleaire tests, historische UFO-rapporten, of verdwijnen in de geometrische schaduw van de aarde op 42.000 km hoogte. Elke uitlijning wordt statistisch geëvalueerd tegen willekeurigheid. De zwaar geconstrueerde alternatieven die door sommige experts zijn voorgesteld, bijvoorbeeld in Scientific American, zijn al weerlegd (of weerlegbaar) door de gegevens. Op dit moment is de enige hypothese die consistent is met de volledige set waarnemingen die van kunstmatige objecten in hooggelegen banen, pre-Sputnik. En ik geloof dat een aanzienlijk deel (~1/3) van deze transiënten dat zijn.